..(شعر امروز اسفراين)..

شاعر اسفرايني : علي اصغر اميني

-ابرها که می آیند
تو پنهان می شوی اما من
سرک می کشم از روزنه ابرها

***

شاعر ميهمان: الهام اسلامي

1-

2-

زیبایی تو

سینی چای را برمی‌گرداند

 غمگینم

بی آنکه کودکی به دنیا آورده باشم، غمگینم

 مرا دوست داشته باش

چنان باورت می‌کنم

که شاخه‌هایت به شکستن امیدوار شوند

من دختر یک کشاورزم

آب باش و با من مهربانی کن

سرکشی نکن

قلب من از قدم‌های تو پیشی می‌گیرد

 بگذار شب بیاید و خیابان را خلوت کند

تا تو را در آغوش بگیرم

تو دیواری هستی که هیچ دری از غمگینی‌ات کم نمی‌کند

همیشه چای می‌خوری و شعر می‌خوانی

صدای تو دلتنگم نمی‌کند

تنهایم می‌کند..



3-

نمی خواهم پارچه ی ابریشمی باشم

اشرافی و غمگین

می خواهم کتان باشم

بر اندام زنی تنومند

که لب هایش

وقت بوسیدن ضربه می زنند

و نگاهش

وقت دیدن احاطه می کند

تمامی این روزها دلگیرند

من جغد پیری هستم

که شیشه ای نیافته ام برای تاریکی

می ترسم رویایم به شاخه ها گیر کند

می ترسم بیدار شوم و ببینم

زنی هستم در ایران


افسردگی ام طبیعی است

اما کاری کن رضا جان پاییز تمام شود


نمی دانم اگر مرگ بیاید

اول گلویم را می فشارد

یا دلم را


آن روز کجای خانه نشسته بودم

که می توانستم آن همه شعر بگویم؟

کدام لامپ روشن بود؟

می خواهم آنقدر شعر بگویم

که اگر فردا مردم

نتوانی انکارم کنی

می خواهم شعرم چون شایعه ای در شهر بپیچد

و زنان

هربار چیزی به آن اضافه کنند


امشب تمام نمی شود

امشب باید یکی از ما شعر بگوید

یکی گریه کند

در دلم جایی برای پنهان شدن نیست

من همه ی زاویه ها را فرسوده ام

دیگر وقت آن است که مرگ بیاید

و شاخ هایش را در دلم فرو کند

4-

گاهی می خندم

گاهی گریه می کنم

گریه اما بیشتر اتفاق می افتد

به هر حال آدم

یکی از لباس هایش را بیشتر دوست دارد

5-

جنگاورانی بر تن این غار ایستاده اند       

که آرزو دارند به خانه برگردند

پاهاشان را دراز کنند

چای بنوشند

اوستا بخوانند

و دیگر نقاشی نباشند..