با های های ساکت گلدان، زمان شکست

.

حسرت کشیـــــــــد ، قاب غم آلود لحظه ها

روزی که روح تشنه ی باران از آن! شکست

. 

پاییز بود و قلب زمین ســــــرد ســـــرد بود...

تاریک بود و...حـــادثه ای...ناگهان شکست!

.

پاشیـــــــــــد روی صورت مهتابی زمیــــــــن

خوابی که سبز سبز شکفت و خزان شکست!

.

...

.

وقتی سیـــــــــــــاه معنی پرواز مـــــــــرگ شد

وقتی پـــــرنده محو شد و آشیـــان شکســـــت

.

پایان مهربانی دنیا...ستـــــــــــــاره مــــــرد...

یک شاخه گــــــل کنار غم باغبـــــان شکست...!

نقشی نیفتاده

 در دل یک سنگ،

مردی که نبود و

 صخره بود و 

پای سفت کرده بود

زندگی را به تمسخر آفتاب و آب،

ایمان آورد

به دستان معجزه گری

که شراب بوسه بر سنگ می چشاند.

بشارت بادتان

 کوه های پرغرور زمین

که در اندرونتان

مردانی به نطفه نشسته اند

که جهان میلادشان را

به بوسه ای جشن خواهد گرفت

حتي اگر لباسهايت بوي باروت بدهد

وجنگ قشنگترين تجربه جوانيت باشد

در اين جهان كه هيچ چيز

به هيچ چيز ربط ندارد

من و تو

مثل در احجام هندسي در فضا بهم مربوطيم

انگار دنيا موذيانه و رجزخوان

ما را بالا آورده است

جرات را تکه تکه کرده اند

و مرا در دوئل با سئوال آخر

دست بسته رها کرده اند

پرچمی بلند شد

سپید رو به او

سیاه رو به من

شیطان که کهنه شد به گمانم خدا شکست

ای موج انتحار مرا با خودت ببر

کشتی ارزوی مرا ناخدا شکست

دیوار زخم خورده برجی قدیمیم

یک لرزش دوباره فقط مانده تا شکست

یا کرنشی به غرش توفان نما چو بید

ای سرو سر فراز چمنزار یا شکست

باید در انتها به پلیدی سجود کرد

وقتی حریم عاشقی از ابتدا شکست

و تکرار تراژدی از یکی بیشتر

روی گزینه حذف کلیک کنید

ریشه هایت در کجای این خاک خفته اند

لبهای تو صحبت مرا می شکند

تنهایی و غربت مرا می شکند

لب روی لبم ببر که با هر نفست

کالای تو قیمت مرا می شکند

وقتی فردای بازیت جدید شد

نمی دانم چند حرف دیگر سپید مانده

باید سریع عاشق شد

با سر به زیر ترین کلمه می گویم

دوستت دارم.

همیشه دلنگرانم که شب بیاغازد

و مرگ بین من تو جدایی اندازد

همیشه فاصله ای هست خوب می دانم

از دل های بچه ها

آرزوی دل های بچه ها

یکی یکی باز شد

و توی آسمان زیبا به پرواز درآمد

یکی آرزو داشت شاپرک شود

یکی آرزو داشت ماه شود

یکی آرزو داشت ستاره شود

همه به آرزوی خود رسیدند

به جز کسی که می خواست خداشود .

 پرت مي كني

قيافه ات چرت مي زند

روي بعداز ظهر خرداد

سند منسوخ بايگاني

شرف دارد به تو كه

 امضا شده اي

در مي چرخد

روي كفشهاي مادرت

من درك مي كند

تنظيم ناموزون دستان تو

و نبض جهان را

من ترا از ستون نيازمنديهاي روزنامه نيافته

روزنامه تير مي كشد توي سرت

امشب باز در نگاه خون رنگت نگاهی موج می زد سرد

و در تنهایی سیال ذهنت یک نفر فریاد زد برگرد

و بر پهنای انگشتان تاول بسته ات خورشید می تابید

و موجی قاب لبهای تو را تا ساحل لبخند می آورد

تمام آسمان محو نگاهی بود شور انگیز و روح افزا

و دستان غزل آلود شعرم می سرود از طاقت یک مرد

همان مردی که بالا می رود هر روز از دیوار احساسم

و شب هنگام می میرد کنار یاس های وحشی شبگرد

پناهم می دهد آغوش بازش در هجوم نا امیدی ها

و فانوس نگاهش بانگ بر می دارد ای رسوای شب برگرد

تا ویرانه هایم را نسازی

خرابت نمی شوم..

تنها میان این همه آدم چه می کنی؟

با آیه های کفر مسلم چه می کنی

با یک نگاه ساده دلت تنگ می شود

پس با حصار شیشه ای غم چه می کنی

گیرم که سال سال تو باشد بهار هم

اما مگو که با تو نباشم چه می کنی

یک عمر می کشانیم از پشت واژه ها

حا لا رسیده ام به جهنم چه می کنی؟

آن سمت خط صدایی است که شماست !

و "تو"ی سالهای دور مرا از یاد برده است

و من

هر چه تلاش می کنم (با لباس زیر)حرفهایم خودی می شود

دای واکس خورده اش

پهنای صورتم را خیس می کند

آن سمت خط صدایی است

که مرا از یاد برده است

و میان من و خودش

لباس های مکرر پوشیده است..

چیزی از مرد سنگی کم نمی شود

 اگر تمام عصر های چند شنبه را بشمارد

به امید ستاره ای که

از سمت چشم های تو طلوع می کند.

مرد سنگی

رو به خیابان دست های تو ایستاده

ضربان ثانیه ها

خون در رگ های اشتیاقش می دواند.

در هرج و مرج

نگاه های اخم آجین و لب های  بی اعتنا

لبخندی به بشارت از کدامین سو

به رقص در می آورد

این سال ها سنگ،

سال ها مجسمه را!

از شیرین هایی که هر روز به من تعارف

                                                می شوند

سیگار نمی کشم

                        آقا شما قصد ازدواج ...

                 ندارم عقل و هوش از سرم پریده

رنگ در صورتم نیست

دارم

آزمایش

میشوم

              زیر

                     تیغ

                           جلاد

                                   جراح

                                            حراج

                                             شدم

       من از آمپول میترسم

          پرستار

                          با یک شاخه گیوتین

                                                     بالای سرم ایستاده است

دیابت گرفته ام

خونم

سیاه

سیاه

سیاه

آقا قصد ازدواج

                   ندارم

                             پولی که با آن

سرمم را تازه

کند

از لای دری که همیشه

بسته باز میشد

پرستار نعره زد

چیزی در رگهایت

                        بهنام

                                 فر    حاد است

دیابت گرفته ام

روز اول دنيا يكي بود

و همانجا چشم باز كرد

- پرنده‌ها، همان كلاغ‌هاي سياه دو خطي

پر كشيدند-

صفحه روزگار سفيد شد

روز دوم، دنيا 2 تا بود

يكي بود و ديگري

هم بود

و روزگار نبود

يكي در دست يكي بر لبه هيچ زمان

نشسته بود

و سايه‌هاشان كوتاه مي شد

- هميشه آفتابي شدني در راه است-

روز چند و سوم است

من بودم و تو

سايه ات سنگين شد

و تمام صفحه پر شد از

كلاغ‌هاي دو خطي

سالها مي گذرد

و كلاغ‌ها رفته يا مانده

به جهنم؛

يادم كه نمي‌آيد!!

شك دارم به تاريخي

كه با نام تو شروع شده باشد

خدا  بزرگ ، خدا  مهربان ، خدا خوب  است

  تو خوب هستي و من خوبم و هوا خوب است

  دلم اگر چه شكسته ،اگر چه بيما ر است  --

  ولي به عشق تو چون هست مبتلا ، خوب است

  مريض عشق تو هرگز شفا نمي خواهد

  چرا كه درد اگر بود بي دوا ،خوب است

  مگو كه "درد و بلا يت به جان من بخورد"

  به راه عشق ، اگر درد ، اگر بلا خوب است

                       ***

  خوشم به خنده ، به اخم و گلايه ات ، زيرا --

هر آنچه مي رسد از جانب شما خوب است

خيلي ها بودند ، خيلي ها هم نه!

شعر هاي زيادي خونده شد كه خيلي هاشون ارزش نوشتن رو دارند، اگه بشه ميارم رو وبلاگ.

يه شعر هم مسعودخان لطفي به ما هديه كرد كه دفعه بعد مينويسم(ما قابل اين حرفها نيستيم آقا مسعود..)

خيلي ها بايد منو ببخشن آخه مجري بودم ، كلي هم سوتي دادم(يهويي شده بود آخه..)

موفق باشيد..

                                       كه گل به جرم قشنگي به دست خار افتاد

       و بلبلي كه دلـــــش از بــــــهار گلگون بود       

                                       قـــــفس به دوش گرفت و به قار قار افتاد

    دلي كه از ملكـوتـــش يقــــين هــويدا بود     

                                        اســــير شك شد و در بنــــد انتــظار افتاد

         كسي كه نان شبش را به خون دل مي خورد         

                                       براي گريه فـــــروشي به احتـــــكار افتاد

               شـــــبان وادي ايـــــمن ز گــلّه غافل شد              

                                        عصــاي معجزه هايش به دست مار افتاد

         زبان عشـــق بريدند و گوش خــود را هم       

                                       شـــــب خماري از آنجا به چشم يار افتاد

              آهــــاي شـــيخ عباشوخ مفـــتي الفتوي             

                                       رســـــاله ات ز دهان شــــراب خوار افتاد

              فــضول امر و به معـــروف و نهي از منكر           

                                        به عشــــق خورده گرفت و از اعتبار افتاد

       " و من كه شهره ي شهرم به عشق ورزيدن "   

                                         كه از ســــــپيدي چشــــــمان روزگار افتاد

           دلم پياله شـرابي است لب به لب دستت       

                                       آهــــاي حضــرت ساقي، نگاهدار ، افتاد

هر وصله ی ناجور به من می چسبد

     لــب  تـــر کن و یک  رباعـــی تازه  بگو 

مرد سنگی

 شاعر نمی شود

بیهوده در این حجم سرد

دل نبند

که سال هاست سنگلول هایش 

به هیبت هیچ شعری نلرزیده است

دهان این مجسمه را

کسی به بوسه ای نگشوده است

شاعر سنگی

 عاشق نمی شود

پیامبر مغبون عصر چند شنبه

معجزه نکن

که در خرابه های  مرتفع این شهر

تندیس شاعر

درسمایه ی کودکانی است

که باید عبوس بزرگ شوند

چی میخوای دیگه از جونم نده اینقد منو آزار

همه درساشونو خوندن الان ریلکس ریلکسن

ولی یادت نمیذاره منم انجام بدم یک کار

تو که نیستی نمی بینیم،ولی می بینمت هر خط

و با نا چاری اسمت رو می نویسم با این خودکار

به خود قول میدم هی دیگه نمی ذارم بیای یادم

و تو می شکنی این قول و نه یه بار و دو بار، صد بار!!!

عزیزم قربون شکلت ،برو، من امتحان دارم

اگه بازم بیای اینور می کوبم سر رو به دیوار

شهر خوابيده در توي مه

جاده عريان 

و من نشسته در خيال خلوت صبح

به تماشاي کودکان بازيگوش

که بخش مي کنند

صداي خروس هاي خواب آلود همسايه را

 با سنگهاي خيال

من دلم مي خواست نگاهم بنشيند لب هر بامي

پي کالسکه افسون و سفر

سفر تا ته خوشبختي

افوس لب اين طاقچه شب در قاب است

کوچه ها دلباز

مردمان بن بست

ثانيه مي دود و غفلت مي زايد

آسمان بي وزن

سايه ها زود تر مي ميرند

من نگرانم

که زندگيم در چشمان خسته شهر

به لرزش بنشيند

چشم هايي مرده در تابوت پلک

مينگرم به غروب آفتاب خيال حزن انگيز،پشت لکه هاي آلوده

که طلوع مي کنند در حضور اين ثانيه ها

سگ ها و برج ها و ماشين ها

....و فقط نسيم لطيف آواره

آرامم خواهد کرد

من در حضور بهار متولد شده ام

آويزان شاخه هاي اميد

نشسته ام من در ايوان تپش

در حضور اين نرده هاي سپيد

چه قدر سير مي کند

طعم اين ثانيه هاي معطر حضور کودکانه من را

من دلم مي خواست

نگاهم بنشيندلب هر بامي

پي کالسکه افسون و سفر

و سفر تا نور

افسوس لب اين طاقچه شب در قاب است